soğuktu hava biraz.. kar da yağıyordu.. bim'in önünde minibüsün gelmesini bekliyorduk evimize dönmek için.. durağa kadar bile gidecek cesaretimiz olmadığı için beklemeliydik.. altımızda eski bir kot ve son dört kışı geçirdiğimiz botlar, üstümüzde ise çirkin bir kazakla onu gizleyen daha da çirkin bir mont .. orada beklerken ruhumuzun vücudumuza bindirdiği yükün elimizdeki uyduruk poşetlerin vücudumuza bindirdiği yükten bile daha ağır olduğunu hissettik, birazdan bu yükün daha da artması işten bile değildi.. bunu önlemek için ne yapmalıydık peki.. bence az sonra gelecek minibüse başımız eğik binmeli ve insanlarla göz göze gelmemeliydik.. onlar için biz serseri, bizim için ise onlar fakir, ahmak insanlardı.. korkuyorduk.. ya içlerinde taşıdıkları anlamsızlık bize de bulaşırsa diye..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder